Artikel 173a en 173b Sr zijn de belangrijkste gevaarzettingsdelicten van het milieustrafrecht en dienen ter bescherming van de menselijke gezondheid. Evenwel leiden deze bepalingen zelden tot veroordelingen, waarvan met name de administratieve afhankelijkheid van het daarin opgenomen wederrechtelijkheidsbestanddeel de oorzaak lijkt te zijn. Deze afhankelijkheid heeft namelijk tot gevolg dat, zolang er in het concrete geval geen sprake is geweest van een geschonden bestuursrechtelijke norm of vergunningsvoorschrift, art. 173a en 173b Sr niet tot een veroordeling kunnen leiden. Uit onderzoek blijkt evenwel dat de menselijke gezondheid door toedoen van industriële activiteiten ondanks toepasselijke milieunormen en afgegeven vergunningen alsnog onder druk is komen te staan. Het bestuursrecht lijkt er op dit punt kortom onvoldoende in te slagen de burger adequaat te beschermen. Dientengevolge rijst de vraag of de strafrechter deze bescherming alsnog kan bieden, door in het concrete geval art. 173a of 173b Sr autonoom, dat wil zeggen onafhankelijk van het bestuursrecht, toe te passen. Uit dit onderzoek van Jet Dorhout blijkt dat de beantwoording van deze vraag geen eenvoudige opgave betreft, doordat de onderzochte rechts- en interpretatiebronnen die de rechter bij de toepassing van art. 173a en 173b Sr ter beschikking staan duidelijkheid ontberen en bovendien op sommige punten onderling tegenstrijdig zijn.

Afbeelding: gegenereerd met AI