Handel in invloed, een vorm van corruptie, is in veel Europese landen al jaren strafbaar. Ondanks vele oproepen tot strafbaarstelling – volgens sommige media vanuit onder andere het Openbaar Ministerie – is dat in Nederland niet het geval.

Daar komt binnenkort verandering in: binnen de EU is een akkoord bereikt over een voorstel voor een richtlijn, die strafbaarstelling van handel in invloed verplicht. De Nederlandse wetgever is hier – ogenschijnlijk zonder aanleiding – inmiddels ook voorstander van geworden.In zijn scriptie analyseert Lars Krale de argumentatie van vier wetgevers (Nederland, de Europese Commissie, Frankrijk en Zweden) achter het (al dan niet) strafbaar stellen van handel in invloed, aan de hand van de criteria voor strafbaarstelling.

De conclusies bieden de Nederlandse wetgever belangrijke lessen voor de implementatie van de richtlijn, zodat de fouten van buitenlandse wetgevers kunnen worden voorkomen. De analyse laat zien dat politieke wensen bepalend zijn/waren voor de (kwaliteit van) wetgeving en de motivering daarvan. Frankrijk en de Commissie onderschatten het risico van te ruime strafbaarstelling, met negatieve gevolgen. Zweden zette daarentegen zo sterk in op de bescherming van lobbyen, dat de strafbaarstelling te krap is. Het inconsistente standpunt van Nederland, deels gebaseerd op onhoudbare argumenten, zorgde voor een leemte in de strafwetgeving.