Kan het strafrecht een rol spelen bij het tegengaan van de teloorgang van de natuur? Met het ecocidewetsvoorstel wordt dit beoogd door de meest ernstige vormen van milieuvervuiling strafbaar te stellen. Tegelijkertijd stuit het wetsvoorstel op kritiek omdat het gebruik van open termen spanning oplevert met het lex certa-beginsel. In deze scriptie van Britta van der Laan is onderzocht in hoeverre onduidelijkheden in de voorgestelde strafbepaling te rechtvaardigen zijn. Uit de jurisprudentie van het EHRM en de Nederlandse rechter blijkt immers dat de eis om duidelijke strafbepalingen te maken niet absoluut is maar mede afhankelijk van contextuele factoren, in het bijzonder het rechtsgebied en de normadressaat. Juist bij het ecocidewetsvoorstel is dit relevant aangezien het milieurecht dynamisch is en het wetsvoorstel zich uitsluitend richt tot professionele partijen. Uit het onderzoek volgt dat zowel het rechtsgebied als de normadressaat ruimte bieden voor een zekere mate van onduidelijkheid in de strafbaarstelling. Daarbij spelen vooral de onvermijdelijkheid van open normen binnen het milieustrafrecht, het internationale bewustzijn rond milieuschade en de verhoogde verantwoordelijkheid van professionele partijen een rol. Toch rechtvaardigt dit de onduidelijkheid niet volledig. Om het voorstel beter in overeenstemming te brengen met het lex certa-beginsel worden daarom verschillende aanbevelingen gedaan ter verduidelijking van de strafbaarstelling.

Afbeelding: Pixabay