Wie een ander wurgt tot bewusteloosheid raakt aan de grens tussen leven en dood. Toch laten twee recente Amsterdamse uitspraken zien dat zelfs bij bewustzijnsverlies, ernstige ademnood en langdurig keelgeweld niet vanzelfsprekend wordt aangenomen dat sprake is van een aanmerkelijke kans op overlijden. Deze zaken roepen de vraag op of de feitenrechter bij verwurging een bewijsdrempel hanteert die in de praktijk nauwelijks is te nemen. In dit artikel wordt betoogd dat vrijspraken in dergelijke zaken beter moeten worden gemotiveerd en dat het Openbaar Ministerie een actievere rol moet spelen in de rechtsvorming op dit terrein.