De Nederlandse Klimaatwet (2019) biedt een kader voor het terugdringen van emissies van broeikasgassen, namelijk netto-nul in 2050 en 55% reductie in 2030 (art. 2); en beschrijft een proces voor het maken, monitoren en bijstellen van klimaatbeleid (art. 3-7). Deze vraag is onderzocht: In hoeverre voldoet het maken, monitoren en bijstellen van het Nederlandse klimaatbeleid, zoals vastgelegd in de Klimaatwet, aan een brede invulling van klimaatrechtvaardigheid? Twee invullingen van klimaatrechtvaardigheid worden onderscheiden: een brede invulling die ziet op rechtvaardigheid tussen landen en generaties, vooral wat betreft het reduceren van emissies; en een smalle invulling die (in het verlengde van een brede invulling) ziet op het verdelen van de voordelen en nadelen van elementen van nationaal klimaatbeleid. In de periode 2019-2024 was het klimaatbeleid structureel onvoldoende. De bevindingen worden besproken in relatie tot rechtsstaat en democratie. Dit geeft een gemengd beeld. Enerzijds handelt een regering met tekortschietend klimaatbeleid niet binnen de wet en brengt grondrechten in gevaar. Anderzijds ligt het primaat bij de bestuurder en kunnen burgers en maatschappelijke organisaties de Staat dagen en effectief klimaatbeleid vorderen. Wat betreft democratie toont zich een kloof tussen burgers en bestuur: veel burgers maken zich zorgen over klimaatverandering en willen effectief klimaatbeleid. Hier ligt een opdracht voor volksvertegenwoordigers en regering om aan te sluiten bij deze zorgen.