Afgelopen week ontstond ophef over de vermeende douche- en telefoonmuntjes van minister Boekholt-O’Sullivan. Althans: de Volkskrant ontdekte dat de kersverse minister van Volkshuisvesting in een interview met The Guardian in relatie tot het overvolle elektriciteitsnetwerk (en de woningcrisis) in Nederland zou hebben gezegd dat toen ze (als militair) in Afghanistan was, “you got a token for a shower and a token to call home”. “And if the token ran out but you hadn’t rinsed your hair, it was tough luck because the water was gone. I’m not saying we should move to tokens here, but if you live together as a community, you have to make agreements, because [the supply] is not endless.”¹ De Volkskrant rapporteerde twee dagen later uit eigen ervaring te weten dat deze bewering niet klopt. Op de militaire bases in Afghanistan waren immers ook mobiele en vaste telefoons zonder tijdslimiet aanwezig en het lag voor de hand dat Boekholt-O’Sullivan daarover, gelet op haar functie, de beschikking had^.2 Desgevraagd erkende de woordvoerder van de minister daarop dat het citaat over de douchemuntjes niet klopt: de journalist zou de diverse door de minister genoemde voorbeelden hebben samengevoegd in één citaat. Je zou verwachten dat een (kersverse) minister met een krant afspraken maakt om het resultaat van een interview te mogen inzien en te kunnen corrigeren voordat het wordt gepubliceerd, maar kennelijk is dat er in de hectiek van alledag doorheen geglipt. De woordvoerder bevestigde tegenover De Volkskrant ook dat de minister destijds inderdaad gebruikmaakte van een ‘gewone’ telefoon en een douche met draaiknop, maar dat er wel tijdslimiet op zat. De Volkskrant dacht er goed aan te doen om The Guardian vervolgens ook zelf om commentaar te vragen en wist op 26 maart te melden dat de in het interview gebruikte citaten volgens die krant wel degelijk kloppen: de minister heeft dus onwaarheden gesproken!³ En daar is ze bovendien na het interview, toen (volgens De Volkskrant) op social media ophef over haar uitspraken ontstond, ook nog eens twee dagen stil over gebleven. Schande (hoewel: mijn opa riep altijd met volle overtuiging: ‘wie geschoren wordt, moet stilzitten’). De Kamer eiste opheldering. De Telegraaf sprak al van ‘douchemuntjes-gate’.⁴ De verwijzing (van de woordvoerder) naar de tijdslimiet op de douche en de telefoon suggereert in de tussentijd dat de strekking van de door de minister gedane uitspraken nog steeds overeind blijft. In tijden van schaarste kan het noodzakelijk zijn (is het noodzakelijk) om limieten te stellen aan het gebruik van middelen die beperkt voorradig zijn. En het lijkt buitengewoon verstandig over dat (ongemakkelijke) onderwerp een volwassen gesprek te voeren en een praktische benadering te kiezen, zoals de minister direct voorafgaand aan het van alle kanten aangevallen citaat in het interview opmerkt.

Precies die boodschap wordt door de Volkskrant (en de Kamer) niet opgepakt en niet breed uitgemeten. In plaats daarvan hebben we het nu dus al bijna een week over douche- en telefoonmuntjes, ‘gewone’ telefoons, douches met draaiknoppen en/of een tijdknop. Het is mind boggling. Gaat dit nog steeds over een eventuele ‘faux pas’ van een kersverse minister die de aandacht vraagt? Of gaat dit over de gevoelde noodzaak van journalisten (en Kamerleden) om te reageren op wat kennelijk ‘ophef’ op social media veroorzaakt, om op die wijze duidelijk te maken dat de gevestigde kranten (en Kamerleden) heus wel oog hebben voor wat er op social media gebeurt? Of is dit vooral berichtgeving ter wille van de krantenlezer (of de kiezer), waarvan men kennelijk denkt dat die smult van berichtgeving over een net aangetreden minister van de buitencategorie die al in haar eerste interview de Haagse politieke plank op kennelijk buitengewoon ernstige wijze zou hebben misgeslagen, maar die denkelijk vooral niet wil weten dat het echt wel tijd is voor een serieus gesprek over de wijze waarop energie wordt gebruikt (en de woningcrisis zou kunnen worden verzacht)?

Wat het ook is: het leidt serieus af van de boodschap die deze minister in datzelfde interview gaf en die De Volkskrant (en de Kamer) dus niet oppikte. Keep your eye on the ball: het gaat niet de aan- of afwezigheid van douchemuntjes in Afghanistan of de vraag wie waar al dan niet onbeperkt kon bellen. Het gaat om schaarste op de energie- en woningmarkt, om inschikken, versobering en om het voeren van een volwassen gesprek daarover: in de Kamer, maar zeker ook daarbuiten. Misschien goed om daar eens energie in te gaan steken? Time’s up.

Dit artikel is gepubliceerd in NJB 2026/641, afl. 12 

Afbeelding: IStock 

Voetnoten