Schuld is een veelkoppig monster. Waar komen de schulden vandaan? Wiens schuld is dat ze zo gegroeid zijn? Wat is het effect om met een beschuldigende vinger te wijzen naar mensen met schulden? In samenwerking met de neuropsychologen van het Zero Poverty Lab (Tilburg University) onderzoekt Reinout Wibier de effecten van schulden op de hersenen en wat dat zegt over hoe schuldenwetgeving zou moeten worden ingericht.

En wat gebeurt er als je ‘schuld’ niet alleen als een financiële verplichting beschouwt maar ook nog eens doordenkt vanuit het morele begrip ‘schuld’?

Hoe groot is de verantwoordelijkheid van financiers waarbij mensen hun schulden hebben opgebouwd? Wat is de rol van de overheid, vaak de grootste schuldeiser, maar ook als vangnet voor bestaanszekerheid? Of is het toch vooral de client die de schulden is aangegaan die maar moet afwegen of de schuld ook afgelost kan worden?

Voor een goed gesprek en aanzet voor een gedegen reflectie, ook over mogelijke oplossingen, gaat Reinout Wibier in gesprek met Jamal Oulel en Paul van Geest.

Jamal Oulel is ervaringsdeskundige en ondersteunt jongeren met een (te) hoge financiële schuld via de stichting Social Debt. Wat helpt, wat vooral niet en hoe kan je voorkomen dat mensen door schulden permanent aan de zijkant komen te staan?

Paul van Geest is theoloog en weet van het kerkelijk spreken waarin rechtvaardigheid een centrale waarde is. Dan is wel nog de vraag: hoe realiseer je ‘rechtvaardigheid’ in een wereld waarin geld lijkt te regeren? Wat is vanuit de kerk het verband tussen (geld)schuld en zonde? Zonden kunnen worden vergeven, schulden ook?